Śmierć Lenina mogła przeszkodzić w realizacji planu industrializacji kraju, oznaczała też zbliżające się walki frakcji wewnątrzpartyjnych. Dzierżyńskiego nie interesowały rozgrywki personalne, podobnie jak nie zajmowały go w 1895 roku podczas personalnych rozgrywek w LSDP czy po przejęciu władzy w 1917 roku. W dalszym ciągu pełnił funkcje Przewodniczącego OGPU i Komisarza Komunikacji oraz wiele pomniejszych, którym całkowicie się poświęcał, angażując całe swoje siły. Na walkę o schedę po Leninie najwidoczniej nie miał ani ochoty, ani nie była mu ona potrzebna. Zachowując dyscyplinę wobec partii i jej kierownictwa, sumiennie wypełniał swoje obowiązki.
Смерть Ленина могла помешать реализации плана индустриализации страны, а также означала надвигающуюся борьбу внутрипартийных фракций. Дзержинский не был заинтересован в личных играх, так же как он не был озабочен в 1895 году во время личных игр в ЛСДП или после захвата власти в 1917 году. Он продолжал занимать посты председателя ОГПУ и наркома связи, а также множество второстепенных, которым посвящал все свои силы. У него, очевидно, не было ни желания, ни необходимости бороться за преемственность Ленина. Сохраняя дисциплину по отношению к партии и ее руководству, он добросовестно выполнял свои обязанности.
Lenin's death could have hampered the implementation of the plan to industrialise the country, and it also signified the impending struggles of the intra-party factions. Dzerzhinsky was not interested in personal games, just as he had not been preoccupied in 1895 during the personal games in the LSDP or after the seizure of power in 1917. He continued to hold the posts of Chairman of the OGPU and Commissar of Communications, as well as many minor ones, to which he devoted all his energies. He apparently had neither the desire nor the need to fight for Lenin's succession. While maintaining discipline towards the party and its leadership, he conscientiously fulfilled his duties.