Dzierżyński zakreślił plany produkcji stali i żeliwa do końca 1924 roku liczone w milionach ton, które i tak były jedynie szóstą częścią potrzeb kraju. Zarazem tę strategię trzeba było uzgodnić z komisariatem finansów, aby nie dopuścić do inflacji i utrzymać stabilność rubla. Całość procesu należało zsynchronizować z transportem, prawidłowo i najoszczędniej rozłożyć produkcję w zależności od potrzeb i warunków, co w dobie pogłębiającego się kryzysu gospodarczego i niedoboru surowców graniczyło z cudem.
Industrializacja była szansą na rozwój kraju i zarazem na spokój wewnętrzny. Zadanie to było olbrzymie – zwłaszcza, że Związek Radziecki startował praktycznie z najniższego europejskiego poziomu, mając do dyspozycji jedynie powojenne zgliszcza. Tymczasem w kraju był milion bezrobotnych, ceny artykułów żywnościowych udało się znacząco obniżyć, jednak wszelkie inne towary były zdecydowanie za drogie. Kurs rubla wahał się, przez co sytuacja na rynku nie była stabilna. Wiele zakładów produkcyjnych było nieczynnych, zwłaszcza te małe i średnie, a duże cierpiały na niedobory surowców i paliw, nie będąc w stanie wykorzystać swych mocy.
Дзержинский составил планы производства стали и чугуна к концу 1924 года, исчисляемые миллионами тонн, что все еще составляло лишь шестую часть потребностей страны. В то же время эта стратегия должна была быть согласована с финансовым комиссариатом для предотвращения инфляции и поддержания стабильности рубля. Весь процесс должен был быть синхронизирован с транспортом, чтобы правильно и наиболее экономично распределить производство в соответствии с потребностями и условиями, что во времена углубляющегося экономического кризиса и нехватки сырья граничило с чудом.
Индустриализация была возможностью для развития страны и в то же время для внутреннего мира. Задача была грандиозной - тем более что Советский Союз начинал практически с самого низкого европейского уровня, имея в своем распоряжении лишь послевоенные руины. Между тем в стране был миллион безработных, цены на продукты питания удалось значительно снизить, но все остальные товары были слишком дорогими. Курс рубля колебался, делая ситуацию на рынке нестабильной. Многие заводы простаивали, особенно малые и средние, а крупные страдали от нехватки сырья и топлива, не имея возможности использовать свои мощности.
Dzerzhinsky chalked up plans for steel and iron production by the end of 1924, calculated in millions of tonnes, which was still only a sixth of the country's needs. At the same time, this strategy had to be agreed with the finance commissariat to prevent inflation and maintain the stability of the rouble. The whole process had to be synchronised with transport, to distribute production correctly and most economically according to needs and conditions, which in a time of deepening economic crisis and shortage of raw materials bordered on the miraculous.
Industrialisation was an opportunity for the development of the country and at the same time for internal peace. The task was enormous - especially as the Soviet Union was starting from practically the lowest European level, with only post-war ruins at its disposal. Meanwhile, there were a million unemployed in the country, the prices of foodstuffs had managed to come down significantly, but all other goods were far too expensive. The rouble exchange rate fluctuated, making the market situation unstable. Many factories were idle, especially small and medium-sized ones, and large ones suffered from shortages of raw materials and fuels, unable to use their capacities.