Makarenko – lekceważony współcześnie pedagog, twórca radzieckiej pedagogiki opartej na kolektywnym wychowaniu, wierzący, że nawet najbardziej zaniedbane dziecko poprzez pracę w kolektywie można przeobrazić w jednostkę pojmującą swoją rolę w społeczeństwie – dokonał wielkiej pracy dla edukacji całego pokolenia bezdomnych dzieci. Jego największą zasługą było to, że sformułował wartości i przekazał je tym, którzy żyli w świecie bez żadnych wartości, oderwani od życia i od własnej przyszłości. Dopiero jesienią 1923 roku z powodu natłoku obowiązków Dzierżyński zrezygnował z funkcji Przewodniczącego Komisji do Polepszenia Bytu Dzieci, uznając, że jej struktury działają wystarczająco dobrze. Nadal jednak interesował się losem dzieci, często odwiedzał ich komuny, służąc radą i sprawując nad nimi opiekę.
Макаренко - забытый сегодня педагог, основоположник советской педагогики, основанной на коллективном воспитании, считавший, что даже самого запущенного ребенка можно превратить через работу в коллективе в личность, понимающую свою роль в обществе, - проделал огромную работу по воспитанию целого поколения беспризорников. Его величайшей заслугой было то, что он сформулировал ценности и передал их тем, кто жил в мире без каких-либо ценностей, оторванный от жизни и от собственного будущего. Только осенью 1923 года из-за множества обязанностей Дзержинский ушел с поста председателя Комиссии по улучшению положения детей, считая, что ее структуры работают достаточно хорошо. Однако он продолжал интересоваться судьбой детей, часто посещая их коммуны, чтобы дать совет и проявить заботу.
Makarenko - a pedagogue neglected today, the founder of Soviet pedagogy based on collective upbringing, who believed that even the most neglected child could be transformed through work in a collective into an individual who understood his or her role in society - did great work for the education of a whole generation of homeless children. His greatest merit was that he formulated values and passed them on to those who lived in a world without any values, detached from life and from their own future. It was only in the autumn of 1923, due to a multitude of duties, that Dzerzhinsky resigned from his position as Chairman of the Commission for the Improvement of the Situation of Children, considering that its structures were working well enough. However, he continued to take an interest in the fate of children, often visiting their communes to offer advice and care.