Artur Artuzov z synem
Dzierżyński cenił szczególnie prawdomówność swoich pracowników, szanował ją również u osób, które przesłuchiwał. Artur Christianowicz Fraucci (ze względu na trudne do zapamiętania nazwisko nazywano go Artuzow, co stało się z biegiem czasu jego powszechnie stosowanym nazwiskiem) – z pochodzenia Szwajcar, syn serowara, który osiedlił się w Rosji, przed rewolucją nauczyciel francuskiego, wieloletni, zawsze lojalny pracownik Dzierżyńskiego – przyznawał, że znacznie lepiej było zakomunikować przełożonemu smutną prawdę niż łgać: On nauczył mnie, że przy porażkach wymyślać należy tylko za to, czego nie dopracowano, ukryto przed pracownikami. Jak mądry chirurg skalpelem swej dialektycznej analizy badał porażkę, a pracownikowi, któremu porażka się zdarzyła, pomagał jak asystent, znający okoliczności i detale choroby. Pracownicy nie bali się mówić (…) o porażkach i nie bali się także pójść na praktyczne ryzyko w pracy, wiedząc, że rozsiekani za to nie będą.
Дзержинский особенно ценил правдивость своих сотрудников и уважал ее и в допрашиваемых им людях. Артур Христианович Фраучи (из-за труднозапоминаемой фамилии его называли Артузовым, что со временем стало его обычным именем) - швейцарского происхождения, сын сыровара, обосновавшегося в России, до революции учитель французского языка, многолетний, всегда верный сотрудник Дзержинского - признавался, что гораздо лучше сообщить начальству горькую правду, чем лгать: Он научил меня, что при неудачах нужно оправдываться только тем, что не получилось, скрыто от работников. Как мудрый хирург, он исследовал неудачу своим диалектическим скальпелем, а сотруднику, с которым случилась неудача, он помогал как ассистент, зная обстоятельства и детали болезни. Рабочие не боялись говорить (...) о своих неудачах, а также не боялись идти на практический риск на работе, зная, что их за это не будут рубить.