NIKOLAI BUCHARIN
Gra o stołki toczyła się dalej z udziałem wyniosłego Trockiego, który oczekiwał aż cały aparat partyjny wraz z narodem pochyli się przed jego znakomitością i geniuszem, prosząc o zajęcie miejsca Lenina. Do zaoferowania miał zmilitaryzowanie całego życia kraju i wprowadzenie surowego reżimu. W dalszej części o władzę walczył mistrz intryg, przebiegły, wredny, chamski, mściwy, pamiętliwy i pozbawiony najmniejszych hamulców moralnych Stalin, który od młodości skrycie nienawidził (doskonale to maskując) wyższych od siebie ludzi, a o którym mówił Bucharin Trockiemu: Najistotniejszą cechą Stalina jest lenistwo. Następna jego cecha – straszliwa zazdrość wobec każdego, kto wie lub umie więcej od niego. Kolejnym graczem był Zinowiew, który chełpił się bliską znajomością z Leninem, zasłynął niebywałą skłonnością do okrucieństwa i kompletną nieumiejętnością reagowania w stresie, tendencją do skrajnych stanów emocjonalnych, żądzą zaszczytów, demagogii, radykalizmu. Kolejni pretendenci to Kamieniew, który popierał Zinowiewa, będąc mistrzem własnych błędów, i Bucharin. Ktokolwiek zostałby przywódcą Kraju Rad, nie wróżyło to dobrze.
Игра за табуретки продолжалась: надменный Троцкий ждал, когда весь партийный аппарат вместе с народом склонится перед его превосходством и гением, прося его занять место Ленина. Все, что он мог предложить, это милитаризация всей жизни страны и введение жесткого режима. Дальше по нисходящей, мастер интриг, хитрый, подлый, хамоватый, мстительный, злопамятный и лишенный малейших моральных тормозов Сталин, который с юности тайно ненавидел (прекрасно это маскируя) людей выше себя, и о котором Бухарин рассказывал Троцкому: Самая главная черта Сталина - лень. Следующая его черта - страшная зависть к любому, кто знает или умеет больше него. Другим игроком был Зиновьев, который хвастался своим близким знакомством с Лениным, прославился своей невероятной склонностью к жестокости и полной неспособностью реагировать на стресс, склонностью к крайним эмоциональным состояниям, жаждой почестей, демагогией, радикализмом. Другими претендентами были Каменев, который поддерживал Зиновьева, будучи мастером собственных ошибок, и Бухарин. Кто бы ни стал лидером Страны Советов, это не сулило ничего хорошего.
The game for stools continued with the haughty Trotsky waiting for the entire party apparatus, together with the people, to bow before his excellence and genius, asking him to take Lenin's place. What he had to offer was the militarisation of the entire life of the country and the introduction of a harsh regime. Further down the line, the master of intrigue, the cunning, mean, boorish, vindictive, vindictive and lacking the slightest moral brakes Stalin, who from his youth had secretly hated (masking it perfectly) people superior to himself, and about whom Bucharin told Trotsky: Stalin's most essential trait is laziness. His next trait - a terrible envy of anyone who knows or can do more than him . Another player was Zinoviev, who boasted of his close acquaintance with Lenin, made a name for himself by his incredible propensity for cruelty and his complete inability to react under stress, his tendency to extreme emotional states, his lust for honours, his demagogy, his radicalism. Other contenders were Kamenev, who supported Zinoviev, being a master of his own mistakes, and Bukharin. Whoever would become leader of the Land of the Councils, it did not bode well.