Andrzej Radek
We wspomnieniach Andrzeja Radka Feliks Dzierżyński jawi się jako człowiek bardzo lubiany i szanowany przez współwięźniów każdej opcji politycznej. Jako ktoś potrafiący dyskutować, ale nie narzucać swego zdania, jak czynili to Unszlicht czy Leszczyński, którzy doprowadzali niektórych towarzyszy z własnej partii do takiej furii, że ci grozili im pobiciem. Andrzej Radek zapamiętał Feliksa jako człowieka o twarzy pełnej dobroci, przesłoniętej mgłą zamyślenia, twarzy jakby nieobecnej, której uśmiechu nie mógł sobie przypomnieć.
По воспоминаниям Анджея Радека, Феликс Дзержинский предстает человеком, которого любили и уважали его товарищи по заключению всех политических убеждений. Как человек, способный дискутировать, но не навязывать свое мнение, как это делали Уншлихт или Лещинский, которые довели некоторых товарищей из своей партии до такой ярости, что те грозились их избить. Анджей Радек запомнил Феликса как человека с лицом, полным доброты, затуманенным туманом задумчивости, лицом как бы отсутствующим, улыбку которого он не мог вспомнить.
In the memoirs of Andrzej Radek, Feliks Dzierżyński appears to be a man who is well liked and respected by his fellow prisoners of all political persuasions. As someone capable of discussion, but not imposing his own opinion, as Unszlicht or Leszczyński did, who drove some comrades from his own party to such a fury that they threatened to beat them. Andrzej Radek remembered Feliks as a man with a face full of goodness, obscured by a mist of thoughtfulness, a face as if absent, whose smile he could not recall.